Ongetwijfeld

Ongetwijfeld een zeer goed product. Anders zou Woody dat niet zeggen.

Stadspijama

In de reeks Sympathieke Gebruiken Die Helaas Verloren Gaan, vandaag: in je pijama door de stad lopen. Blijkbaar was dat een gewoonte in de Chinese stad Shanghai, waar iedereen traditioneel klein behuisd is en dicht op elkaar woont. Mensen gaan gewoon even in pijama naar de winkel of poetsen hun tanden voor het gemak aan het kraantje op straat.

Maar dat was buiten de vooruitgang gerekend. In Shanghai ontvangen ze binnenkort de bezoekers van de Wereldtentoonstelling. En die moeten de indruk krijgen dat heel China geweldig modern en bij de tijd is. En dus worden "ambtenaren van het wijkcomité en vrijwilligers gemobiliseerd om mensen te verbieden nog langer in hun pyjama rond te lopen" (De Morgen, 7.02.10).

Een sympathiek gebruik dat helaas verloren gaat.

(Hier meer prentjes van inwoners van Shanghai, op straat, in pijama.)

Blauw paard

Het Nederlandse Kroller-Müllermuseum liet het publiek zelf een tentoonstelling samenstellen. Via de website konden mensen kiezen wat ze de mooiste werken vonden. Vandaag, 7 februari, opent de tentoonstelling, die nog loopt tot en met 14 april.

Hierboven: volgens het publiek het allermooiste kunstwerk. Marino Marini (1901-1980), Paard (1949).

Heeft inderdaad wel iets, zo'n blauw paard.

Kantje boord

Beetje zeurderige verkoudheid al een hele week. Kouwelijk, een soupçon van koorts. Niet genoeg om echt ziek te zijn, net teveel om om er geen last van te hebben.

Het soort verkoudheid waarmee het vroeger kantje boord was. Als het tegenzat werd geoordeeld dat je, mits een aspirientje en een dikkere trui, toch gewoon naar school kon. Als het meezat mocht je thuisblijven.

Fijner dan de fijnste vakantie: lekker de hele dag in je pijama stripverhalen lezen. Hoest, hoest. Neen, ik denk niet dat ik morgen al beter zal zijn.

Het prentje: de cover van de New Yorker van deze week. Ana Juan, "Baby, It's Cold Outside".

(En ja, dat prentje is misschien wel een beetje teveel cutiepie. Maar dat heb je met zo'n aanhoudende zeurderige verkoudheid. Dan begin je na verloop van tijd enigszins te regresseren.)

Zuurvrij

Het mooiste tijdschrijft is dat van het Letterenhuis. Telkens fantastisch vormgegeven, telkens boordevol fantastische weetjes over de geschiedenis van de Vlaamse letterkunde. Deze keer, aldus de voorstellingsfolder:

De misère van kunstenaar Rik Wouters, de barones minnares van Maxim Gorki en het poëtische geflierefluit van Johan Daisne: u leest er weldra meer over in de nieuwe Zuurvrij! Verder in dit nummer geeft pastoor Basiel de Craene tips voor een geslaagd literair evenement, laat Luuk Gruwez ons weten dat de muze een trut is en onthult ene R.R. Graveson zijn ware identiteit. Vrienden dumpen leer je van André de Ridder, Elsschot daarentegen toont zich van zijn beste kant. Gastschrijfster Diane Broeckhoven heeft het over de Heilige Drievuldigheid uit haar kindertijd.

En dat alles slechts voor vier euro. Vier euro! Geen geld.

In dat Letterenhuis wordt vol verwachting uitgekeken naar de grote Elsschot-tentoonstelling die daar van 30 mei tot en met 31 december is gepland. Manuscripten, prullaria uit het persoonlijk leven, materiaal uit zijn tweede leven als publiciteitsagent, foto's, geluidopnamen, filmpjes.

Maar niets belet om het Letterenhuis ook gewoon zomaar een keer te bezoeken.

Balfour, bis

“Nothing matters very much, and few things matter at all.”

Max Egremont, Balfour. A Life of Arthur James Balfour, Collins, Londen, 1980.

Gelukkige tijd toen politici zich niet door de waan van de dag lieten meeslepen.

Het prentje: Sir Lawrence Alma-Tadema (1836-1912), Arthur James Balfour, 1st Earl of Balfour, jaartal onbekend.

Arthur James Balfour

"Balfour celebrated his entry into politics by remaining silent in the House of Commons for two years."

Max Egremont, Balfour. A Life of Arthur James Balfour, Collins, Londen, 1980.

Gelukkige tijd toen politici vonden dat, als ze niets te zeggen hadden, ze beter ook gewoon zwegen.

Het prentje: John Singer Sargent (1856-1925), Arthur Balfour, 1st Earl of Balfour, 1908.

Wereldvrede

Amerikaanse recruten zijn te dik. En dus kunnen ze niet goed vechten. Dat is slecht voor de oorlog:

So many young people between the prime recruiting ages of 17 and 24 cannot meet minimum standards that a group of retired military leaders is calling for more investment in early childhood education to combat the insidious effects of junk food and inadequate education. "We've never had this problem of young people being obese like we have today," said Gen. John Shalikashvili, former chairman of the Joint Chiefs of Staff. He calls the rising number of youth unfit for duty a matter of national security (Bron: AOL News).

Mogen we even aandacht vragen voor ons eenvoudigweg briljante Driestappenplan voor de Eeuwigdurende Wereldvrede?
1. Zorg dat iedereen dik wordt;
2. daardoor kan niemand nog goed vechten;
3. en ziet: geen oorlog meer.

Obama heeft voor minder de Nobelprijs voor de Vrede gekregen.

Het prentje: via drakegoodman.

Fanatiek

Dribbel, de border collie van Frans Van den Eynde, is, net als Baasje, supporter van KV Mechelen. Wie supportert voor KV Mechelen ontwikkelt al doende een fysieke afkeer voor alles wat te maken heeft met die andere Mechelse club, Racing.

Frans heeft Dribbel goed getraind, lezen we in de krant: "De viervoeter lust alleen vlees als zijn baasje 'KV Mechelen!' roept. 'Als ik Racing zeg, draait hij zijn kop weg', vertelt de fanatieke Malinwa-supporter" (Gazet van Antwerpen, 29.01.10).

Hier zie je hoe dat in zijn werk gaat: filmpje.

En onze jongens? Dit weekeinde thuis tegen leider Oostmalle. Die won vorige week de topper tegen Ekeren, terwijl bij Maccabi nogal wat volk noodgedwongen de wedstrijd van zondag aan zich voorbij moest laten gaan. Zag er niet goed uit en dat bleek goed gezien. Verloren met 0-1. Het wil maar niet beteren.

Het prentje: via digitkennel.

Jürgen twittert

Het is een wonderlijke wereld.

Inderdaad. Alles kan.

Alles.

Alles.

Zo bijvoorbeeld, neem nu de Duitse filosoof Habermas, schrijver van dikke en nauwelijks leesbare boeken, die Jürgen Habermas...

Wat is er van die Habermas?

Die Habermas, die twittert.

Dat kan niet.

Toch wel. Kijk zelf. Alles kan.

Inderdaad. Werkelijk alles.

Het is een wonderlijke wereld.

Alles kan.

Alles.

Het prentje: Jürgen Habermas, toen van twitteren nog geen sprake was. Interessant haar, overigens.

Wat bedoelt?

Wat bedoelt de kunstenaar met dit werk? Leg uit in je eigen woorden.

Wij zijn even een koffietje drinken.

J.D. Salinger

I thought maybe I'd read something to her," Seymour said, and took down a book. "She's ten months old, for God's sake," I said. "I know," Seymour said. "They have ears. They can hear." The story Seymour read to Franny that night, was a favorite of his, a Taoist tale. To this day, Franny swears that she remembers Seymour reading it to her.

Uit: Raise High the Roof Beam, Carpenters:

Een trieste dag voor Seymour, Buddy, Boo Boo, Walt, Waker, Zooey en Franny, de briljant-tragische kinderen van Les en Bessie Glass.

J.D. Salinger is dood.

'Elvis blijft boeiend'

De fanclub uit Zwijndrecht, Elvis Memories Belgium, vierde zondagmiddag de 75ste verjaardag van Elvis Presley in café Point met een Elvis&Oldies-namiddag.

Elvis-imitators en zangers van oldies wisselden elkaar af, met als hoogtepunt het optreden van Elvis Junior, de Belgische en enige niet-Amerikaanse Elvis-imitator die ooit won op het wereldkampioenschap in Memphis. “Elvis blijft boeiend”, vindt de voorzitter van Elvis Memories Belgium, Sylvain Vertez (rechts op de foto).

(Gazet van Antwerpen, 18.01.10)

Gelijk heb je, Sylvain. Eentje om het af te leren? Elvis in zijn rol van patroonheilige van de gescheiden mannen: You Were Always On My Mind (filmpje).

Deze gescheiden man probeert het, met de hulp van Elvis, weer goed te maken (filmpje). Tja.

'Elvis blijft boeiend', zullen we, met Sylvain, maar besluiten.

Bar koud vandaag

"Il y a en effet un bonheur du mauvais temps. C'est un bonheur étrange. Il nous donne l'impression que le temps qui nous est imparti dure plus qu'il ne ferait s'il faisait beau. Dans le froid, on a la vie devant soi. On rentre dans les bistros pour se réchauffer. On frémit en passant devant les boulangeries. Tout prend une tournure précieuse. Il faut marcher pour échapper aux morsures du froid. Le mouvement devient une façon d'exister. Le froid nous rappelle à notre condition. Il nous aide à ne pas nous oublier, à ne pas nous laisser aller. Il nous provoque à la lutte."

Franz Bartelt, Petit éloge de la vie de tous les jours, Editions Gallimard, Folio, Parijs, 2009.

Hoofddoekendebat

In de coulissen van het Jaarlijkse Grote Hoofddoekendebat, twee uitermate sympathiek uitziende deelneemsters. Wij zetten onze centjes in op de rechtse van de twee. Ziet er uit alsof ze behoorlijk snedig uit de hoek kan komen.

Het prentje: alle eer komt toe aan standard line delivery.

Hippe kleedjes

Hoe hebben we destijds de Koude Oorlog gewonnen? Met jeansbroeken en hippe kleedjes. De communistische regimes konden beweren wat ze wilden: de mensen ginder zagen dat wij in het westen jeansbroeken hadden en hippe kleedjes en zij niet. Einde van het verhaal. Hoe zullen we er in slagen de botsing der beschavingen met de islam te vermijden? Inderdaad: met jeansbroeken en hippe kleedjes.

Interessante boekbespreking in de New York Times. De Amerikaanse politicoloog Vali Nasr beweert dat er zich, zonder dat we er veel oog voor hebben, een middenklasse vormt in de islamitische landen. En die middenklasse wil reizen en jeansbroeken kopen en hippe kleedjes dragen.

Ayatollahs en imams kunnen prediken tot ze blaren op hun tong hebben: niets baat tegen jeansbroeken en hippe kleedjes. Niets kan de kracht weerstaan van mensen die de smaak te pakken hebben gekregen van winkelen, van reizen, van zelf te kunnen bepalen hoe je leeft.

Iedereen zeurt altijd maar over hoe vreselijk de markt is. Maar liever een samenleving waar mensen zich het hoofd breken over wat dit seizoen dé kleur is voor hoedjes en strikjes, dan één waar ze elkaars hoofd breken over wat een paar duizend jaar geleden één of andere profeet al dan niet verbood.

Jeansbroeken en hippe kleedjes rule the world.

Memo aan onszelf

Memo aan onszelf: If you love somebody, set them free.

Nu je het zegt, was er ook geen liedje dat zo ging? Ja, hoor: filmpje.

Samois-Sur-Seine

Vandaag, precies honderd jaar geleden geboren: Django Reinhardt. Hier Django met de Hot Club de France (filmpje). En hier: Django en Stéphane Grappelli improviseren op Bach (muziekje).

Het prentje: Plaque commémorative de Django Reinhardt à Samois-sur-Seine, Seine-et-Marne, France.

Dåraktiga Kvinnor

Dåraktiga Kvinnor. Ett brottstycke ur livet av en som känner det - Erich von Stroheim

Ongetwijfeld met Slechte Meisjes!

Aangewaaid

In de jaren zeventig had je in Antwerpen een bloeiend alternatief caféleven. Van overal ter wereld kwamen figuren aangewaaid die, oorspronkelijk op doortocht naar elders, uiteindelijk bleven hangen. Het bier was prima, het leven goedkoop, de mensen lieten je met rust.

Eén van die aangewaaiden speelde banjo. Soms trad hij op, vaker werd er spontaan op café een liedje ingezet. En nog één. Over die banjospeler deden de gekste verhalen de ronde. Hij zou ooit geweldig groot zijn geweest in Amerika. Hij had met ongeveer alle sterren uit de country en folk gespeeld.

Ja ja, dacht je dan. Vlaamse zangers heten ook altijd geweldig groot te zijn in Japan. In de praktijk is het meestal veel minder.

Maar toen die aangewaaide man doodging bleken al die verhalen ook nog te kloppen. Derroll Adams was niet zomaar een muzikant op café. Derroll Adams was inderdaad behoorlijk groot in de Amerikaanse muziekscène.

Soms geef je mensen beter het voordeel van de twijfel.

Een heel mooi liedje van Derroll Adams: Oregon (muziekje). Enkele bewonderaars hebben een tribuutsite gemaakt. Daar kan je ook de trailer zien van de documentaire die Patrick Ferryn over Adams maakte.

Rock! Sex! Love!

Rock! Sex! Love! Pot! Action! Right On!

A grooving new novel by Richard Hubbard.

Ja. Beter

Was het in uw tijd beter?

Ja. Beter.


Jef Tavernier, ex-Groen politicus, in De Standaard (18.01.10).

En al dat gedoe met, hoe heet het, die digitale camera's. Alsof ze vroeger geen schone foto's maakten.

Snurken

"The Matron stared at Tweedie. 'Snoring is a disgusting habit', she said. 'Only the lower classes do it. We shall have to teach him a lesson.'"

Roald Dahl, Boy.

Kleutergooien

Geen slecht woord over de sneeuw die we de afgelopen weken cadeau kregen. Maar op de duur ga je, met al die uitgestelde wedstrijden, het voetbal toch wel een beetje missen.

Dit weekeinde trekken de hogere reeksen zich op gang. Onze jongens gaan pas op 24 januari nog eens de wei in. Tegen Brasschaat, dat net één plaatsje hoger staat in de rangschikking. Er moet gewonnen worden, anders wordt het een heel moeilijke terugronde.

In afwachting wentelen we ons in voetbalnostalgie. Zo bijvoorbeeld: een fijne compilatie, de twintig mooiste PSV-doelpunten ooit (filmpje).

Het prentje: bij gebrek aan voetbalwedstrijden beginnen mannen de vreemdste dingen te doen. Vorige week in Bornem: provinciaal kampioenschap kleutergooien. Marcel Reybrouck en Rudolf Gijsemans slaagden er in Jordi Vande Walle (midden, in de lucht) over een afstand van maar liefst 4,75 meter naar elkaar toe te gooien. Een nieuw record. Pogingen om dat record vervolgens op vijf meter te brengen, mislukten echter. Jordi Vande Walle mag deze week woensdag alweer het ziekenhuis verlaten, laat zijn ondanks alles trotse familie weten.

Tijd dat er weer kan gevoetbald worden.

Dorstigen laven

Iemand nog enig idee wat de Werken van Barmhartigheid ook weer waren?

In Helmond, in het Gemeentemuseum, loopt van 19 januari tot 18 april de tentoonstelling Works of Mercy. Recent werk van Frans Franciscus, hedendaags figuratief schilder. Ondermeer: De dorstigen laven (2008), zoals op het prentje uitgebeeld.

Voor wie net die les afwezig was: er zijn Zeven Lichamelijke en Zeven Geestelijke Werken van Barmhartigheid. Dat zijn respectievelijk:

De hongerigen spijzen
De dorstigen laven
De naakten kleden
De vreemdelingen herbergen
De zieken bezoeken
De gevangenen bezoeken
De doden begraven

en

De zondaars vermanen
De onwetenden onderrichten
Voor de levenden en overledenen bidden
In moeilijkheden goede raad geven
De bedroefden troosten
Het onrecht geduldig lijden
Beledigingen vergeven

Stuk voor stuk aanbevelenswaardig.

Halfland'lijkheid

Zelfkant

Ik houd het meest van de halfland'lijkheid:
Van vage weidewinden die met lijnen
Vol waschgoed spelen; van fabrieksterreinen
Waar tusschen arm'lijk gras de lorrie rijdt,

Bevracht met het geheim der dokspoorlijnen.
Want 'k weet, er is daar waar men 't leven slijt
En toch niet leeft, zwervend meer eenzaamheid
Te vinden dan in bergen of ravijnen.

De walm van stoomtram en van bleekerij
Of van de ovens waar men schelpen brandt
Is meer dan thijmgeur aanstichter van droomen,

En 't zwarte kalf in 't weitje aan de rand
Wordt door een onverhoopt gedicht bevrijd
En in één beeld met sintels opgenomen.

Simon Vestdijk (1898-1971), Zelfkant, uit: Dichters van dezen tijd, uitgeverij P.N van Kampen & Zn., Amsterdam, 1939

En hier kan je Vestdijk zelf een stukje horen voordragen. Dat soort galmend dichternederlands hoor je overigens nooit meer.

Vijftig procent

Dacht je dat je, als je een muntstuk opwierp, met zekerheid kon stellen dat kruis of munt elk vijftig procent kans maakten. Blijkt dat niet zo te zijn.

Wetenschappelijk bewezen (hier meer).

Als je het lot een handje wil helpen: de zijde die de bovenkant vormt bij het opwerpen, maakt meer kans om ook na opwerpen weerom als bovenkant te eindigen.

"If the coin started heads up, then it would land heads up 51 percent of the time. Part of the reason real flips are less certain isn't just that the force of the flip can vary; it's that coins flipped by humans tend to rotate around several axes at once. Flipped coins tumble over and over, but they also spin around and around, like pizza dough being twirled. This spinning around is technically known as 'precession.' The greater the precession in a flip, the more unpredictable the outcome."

Het prentje: mensen die nog niet op de hoogte zijn van bovenstaand bericht. Die zullen schrikken als ze straks, bij het thuiskomen, nog even kijken wat er vandaag op hun favoriete blog staat.

New Jersey

"The first identical twins in space, Scott and Mark Kelly, are from New Jersey".

Shea Oakley, directeur van de Aviation Hall of Fame and Museum of New Jersey, geciteerd in The New Yorker, 11.01.10

Het prentje: Mark Kelly. Zijn broer Scott ziet er identiek hetzelfde uit. Eén prentje volstaat dus. Nog zo makkelijk.

Gebeten hond

In de reeks Nieuwe Zegswijzen is deze, toegeschreven aan veldrijder Klaas Vantornout, wel een mooie: 'Ik fietste als een gebeten hond' (De Standaard, 11.01.10). En je kunt het hem desgewenst ook zelf horen uitleggen (filmpje).

Het prentje: Gogo, de Fietsende Poedel van Bangkok. Ongeveer de meest tot de verbeelding sprekende attractie van de Thaïse hoofdstad.

Goede raad

Een goede raad: ga nooit verder van het stadscentrum wonen dan de laatste halte van de tram.

Onthoud dat voor het leven, jonge lezers.