Saluton, banditoj

Nooit werd er zoveel met nationale vlaggen gezwaaid als vandaag.

Als atleten winnend over de meet struikelen, vinden ze altijd nog wel een tweede adem om ererondjes te lopen met de nationale driekleur. Langs het parcours van Tourritten of klassiekers heeft vrijwel elke toeschouwer de vlag bij van zijn land of regio waarmee, vooral als de camera's in de buurt zijn, als een dolleman wordt gewapperd. Zelfs in de voetbaltribunes zie je dezer dagen meer nationale dan clubvlaggen.

Dat moet vooral zuur zijn voor Flag-Smasher, één van de minder bekende superhelden, die meestal als vijand van Captain America in het strijdperk treedt. Flag-Smasher (de man in het zwartwitte pak op het prentje) is, voor zover we weten, de enige zelfverklaarde anarchist in het universum van de superhelden.

Flag-Smasher is de stichter van Ultimatum, ofte het Underground Liberated Totally Integrated Mobile Army To Unite Mankind. Ultimatum heeft zich tot doel gesteld het nationalisme uit te roeien. Daartoe wil het de mensheid verenigen en onder het gezag stellen van een wereldregering. Uiteraard is Captain America daar niet mee opgezet: de mensheid verenigen en nationalisme uitroeien? Fundamenteel un-American.

De arme Flag-Smasher wordt een beetje als een simpele ziel uitgebeeld. Dat komt er van als je gelooft dat je de gedachte kan uitbannen dat de eigen natie superieur is aan andere naties. Loser! Uiteraard wordt hij dan ook altijd door anderen in het ootje genomen. Als puntje bij paaltje komt blijkt Ultimatum steeds weer te worden gemanipuleerd door Enge Griezels. Zoals bijvoorbeeld Red Skull, een vreselijk misvormde Amerikaanse grootindustrieel met nazi-sympathieën, die genocide als belangrijkste hobby heeft.

Typerend: één van Flag-Smashers Geheime Superkrachten is zijn vermogen om ... Esperanto te spreken. Saluton, banditoj. Ĉu vi parolas Esperanton?

Sidder en beef, boeven.

De mensheid verenigen en het nationalisme uitbannen. Arme Flag-Smasher.

Gratie en stijl

Wat niet zoveel mensen weten is dat het destijds allemaal bijzonder kleinschalig is begonnen. Het eerste wereldkampioenschap atletiek (zie foto) vond in 1926 plaats in Groot-Brittannië, in Market Snodsbury, op het sportveld van de Market Snodsbury Grammar School. Van links naar rechts, de deelnemers aan de felbetwiste 110 yards: de Right. Hon. Oofy Prosser, Colonel Barmy Fotheringay-Phipps en Rev. Percy Frobisher Pilbeam.

Toegegeven, mogelijk loopt Usain Bolt vandaag een ietsiepietsie sneller. Maar, bewijzen de heren Prosser, Fotheringay-Phipps en Pilbeam, in termen van gratie en stijl zijn we er zeker niet op vooruitgegaan.

Harry en Fastello

Wat deden onze voorouders toen er nog geen televisie was? Lazen ze goede boeken? Werd er fijn in gezinsverband geklaverjast of ganzenbord gespeeld? Haalde vader de mandoline boven, schudde moeder de tamboerijn en zong de hele sibbe samen hartverwarmende liedjes?

Wel neen. Onze voorouders waren ook maar mensen. Toen er nog geen Temptation Island bestond of Boer zoekt Vrouw, ging men gewoon naar circussen, kermissen en variététheaters om naar rare mensen te kijken. Je krijgt een glimp van wat er zoal te zien was in deze Duitse fotoverzameling van rond de vorige eeuwwisseling.

Ondermeer: Hans Röhrl, De Menselijke Hydrant, die op de scène alle mogelijke en vooral onmogelijke soorten vloeistof dronk. Rangelli Der Kopfkünstler, die op zijn hoofd wandelde. Nago Der Maulwurfmensch, die als een mol gangen groef. Mutaja der Wühlmensch, die zich dan weer liet begraven. Een man die rondjes vaarde in een bootje gemaakt uit konservenblikken. Mensen die zich in een vat lieten sluiten en zo door de straten werden gerold. Smoelentrekkers, kunstfluiters, ijzerplooiers. That's entertainment, dachten de voorouders.

De erepalm gaat naar de hongerkunstenaars Harry en Fastello, die zich regelmatig voor de sport eten ontzegden. Op het prentje: onze beide helden beginnen aan een nieuwe proef: 50 dagen vasten. Plaats van de actie: Louis Rehra's Café-Restaurant "Zum Gerstensaft", Chaussee Strasse 101, Berlijn.

Spannend! Naar hongerige mensen kijken terwijl je je over je runderlapje ontfermt en de ober toevertrouwt dat je straks best nog wel een toetje lust.

Om al dat soort redenen is de televisie uitgevonden. Zit je altijd op de eerste rij.

Een oneven aantal sokken

Het laatste woord in blues.

Het is troosteloos
te kijken naar een waslijn
met een oneven aantal sokken.

En soms, als het vochtig weer is
hangen ze er
dagenlang, dagenlang.

Louis Th. Lehmann, Het laatste woord in blues, 1966, uit Louis Th. Lehmann, Verzamelde Gedichten, 1939-1998, De Bezige Bij, Amsterdam.

Curryworstmuseum

Overal lees je over het zopas in Berlijn geopende curryworstmuseum. Uiteraard geweldig voor de Berlinezen, daar niet van. Sta ons toe ook even reclame te maken voor de nog levende curryworststraatcultuur. De beste curryworsten van Berlijn en bij uitbreiding daarvan de wereld vind je, zeggen kenners, bij Konnopke's Imbiss, Schönhauser Allee 44a, Berlin-Prenzlauer Berg.

De eerlijkheid gebiedt ons op te biechten dat wij zo niet zo voor de curryworst zijn. En wat Duitsers met de curryworst doen -ze aan mootjes hakken en er dan allerlei sauzen overpleuren- lijkt ons al helemaal niet in overeenstemming met het internationaal humanitair recht.

Het fijne is dat je tegenover Konnopke's een bijzonder aangenaam café vindt, waar het eigenlijk veel leuker toeven is dan aanschuivend in de rij voor zo'n kartonnen schaaltje met daarop iets dat nog het meest lijkt op de gevolgen van een verkeersongeluk. En dus noteren we allemaal in onze agenda's, onder de hoofding "Leuk café in Berlijn": Café Manolo, Schönhauser Allee 45. (Hier vind je het voor alle zekerheid ook op de kaart aangeduid.)


Smakelijk gebak, zeer treffelijke koffies, gezond uitziende en toch lekkere broodjes. En, verreweg het leukst: mensen komen er vaak louter en alleen om rustig een boek te kunnen lezen. Altijd een goed teken.

Koude voeten

Altijd al gedroomd van een carrière in de film? Er van overtuigd dat er in jou een Brad Pitt/Angelina Jolie schuilt? Voor slechts 25 euro worden al je dromen waar. Voor een luttele 25 euro kan je een gastrol kopen in een ongetwijfeld spraakmakende Vlaamse kortfilm. Hollywood, here you come.

Waarover gaat het? Film maken kost geld en subsidies zijn schaars. De makers van de film Koude Voeten gaan daarom op bijzonder originele wijze op zoek naar werkingsmiddelen. Voor 15 euro kan je een naamsvermelding kopen op de generiek van de film. Voor 25 euro, zoals gezegd, een gastrol. En voor 250 euro pronkt de naam van je bedrijf op de website van de film én op de hogervermelde generiek. Doen!

En belooft het een beetje een mooie film te worden? Hier kan je de trailer bekijken en vind je ook alle informatie over je gastrol.

Zeg het voort.

Agendapunt

Heren! Kunnen we op de volgende vergadering van de Mannenclub niet een keer volgend onderwerp agenderen? Sommigen van ons toeteren, sissen en fluiten naar voorbijlopende dames of roepen ze een vrolijk hey poepke toe. Kunnen die heren daar enige verduidelijking bij geven:

1) wat hopen zij: dat zo'n vrouw zich dan omdraait en zegt: ja, ga met mij naar bed, bezwanger mij?
2) gebeurt het effectief soms dat er van dat getoeter, gefluit, gesis of hey poepke-geroep iets moois komt? Gaan vrouwen daar echt ooit op in?

Het zijn, in het grote schema der dingen, misschien niet de belangrijkste vragen, maar ze houden een mens wel bezig.

Het prentje: Ruth Orkin, American girl in Italy, 1951

Woonden we in Gent

Woonden we in Gent, we waren supporter van de Gantoise. Een bijzonder sympathieke ploeg, met fijne supporters ook. Met een leuke geschiedenis bovendien. A.A. Gent dankt zijn bijnaam, de Buffalo's, aan het circus van Buffalo Bill, lezen we op de clubsite:

De roepnaam Buffalo vond zijn oorsprong in het circus. In het begin van de 20ste eeuw kwam het megacircus "Barnum and Bailey" regelmatig naar Gent afgezakt, met standplaats aan het Arsenaal. Captain William Cody (bijgenaamd Buffalo Bill) liet tijdens zijn shownummers af en toe de kreet "Buffalo! Buffalo!" horen. Studenten van de Gentse Universiteit namen die kreet op zondag mee naar het voetbal en sindsdien is ze nooit meer uit de lucht geweest.

Nooit meer uit de lucht geweest: inderdaad.

Toen begin augustus de broers Dewaele op de Lokerse feesten plaatjes draaiden, lieten ze, om de Buffalo's aan te moedigen die voor een zware match stonden tegen AS Roma, het redelijk geweldige clublied De Gantoise door de luidsprekers schallen. Feest!

Hier het filmpje. Let vooral op het projectiescherm waar je het op de hoes van het clubplaatje afgebeelde elftal ziet meedeinen. En hier (nog een filmpje), voor wie alles wil weten, het nummer dat door de Dewaeles aan dat clublied werd gebreid en dat door de supporters wordt aangeheven telkens Gantoise scoort: Kernkraft 400 van Zombie Nation.

Het heeft overigens niet mogen baten. Gent verloor thuis met 1-7 van de Romeinen.

Het prentje: De vader aller Buffalo's: Bill, aka William Frederick Cody.

Foto met eekhoorn

Ja, sorry, maar dat soort dingen vinden wij leuk. Het echtpaar Brandts was op vakantie aan het Minnewanka meer in het Banff National Park in Canada. Dit hier vonden ze wel een mooi plekje. En dus leuk samen poseren voor de foto, dachten ze. Toestel klaargezet op automatische sluiter. Allebei vrolijk lachen, niet meer bewegen en wachten tot de flits afgaat.

Maar dat was buiten deze avontuurlijke jongen gerekend. Deze eekhoorn bleek bijzonder geïnteresseerd in het wonder van de fotografie. Die wou ook wel eens dat vogeltje zien waar ze het altijd over hebben. Flits: foto met eekhoorn.

Ja, sorry, maar dat soort dingen vinden wij leuk.

(Het prentje komt van de site van National Geographic)

Kleine mensen

Kleine mensen in de grote stad: ze hebben het niet altijd makkelijk. Slinkachu is een Britse kunstenaar die zich het lot van die kleine mensen aantrekt. Hij maakt mooie foto's van hoe ze zich een weg proberen te banen in een omgeving waarin voor hen alles buitenmaats is. Vaak loopt het dan ook niet zo best af met die kleine mensen. Op het prentje bovenaan zie je links een iets uitgezakte superman-in-zakformaat en rechts een in haar ongeluk gelopen meisje, dat nu aan de kost moet komen door haar lichaampje te verkopen aan wellustige kleine mannen. Het leven in de grootstad: het is wat.

Als je zo meteen naar de foto's hieronder kijkt krijg je een idee van het werk dat Slinkachu in zijn kleine mensenproject steekt. Hij knutselt, schildert en boetseert, alvorens te fotograferen. Niet alleen kleine mensjes overigens. Hij heeft ook een al eveneens tot de verbeelding sprekend slakkenproject, waarbij de diertjes worden gevangen, met smaakvolle graffiti beschilderd en vervolgens weer losgelaten.

Stel je voor, je weet helemaal van niets, je hebt nog nooit van Slinkachu en zijn projecten gehoord. En op een dag vind je in je voortuintje zo'n met graffiti beschilderde slak.

Het leven in de grootstad: het is wat.



En wie, zoals wij, helemaal weg is van Slinkachu: er verscheen zonet een boek met alle kleine mensenfoto's. Op Slinkachu's website vind je de meeste van die foto's terug.

Eén van die redenen

"Why is life worth living? It's a very good question. Um... Well, There are certain things I guess that make it worthwhile. uh... Like what... okay... um... For me, uh... ooh... I would say... what, Groucho Marx, to name one thing... uh... um... and Wilie Mays... and um... the 2nd movement of the Jupiter Symphony... and um... Louis Armstrong, recording of Potato Head Blues... um... Swedish movies, naturally... Sentimental Education by Flaubert... uh... Marlon Brando, Frank Sinatra... um... those incredible Apples and Pears by Cezanne... uh... the crabs at Sam Wo's... uh... Tracy's face..."

Woody Allen, als Isaac Davis, in Manhattan.

Eén van die redenen, helemaal uit 1927: Louis Armstrong, Potato Head Blues (muziekje).

Het prentje: Armstrong, enigszins bedremmeld kijkend, gezeten naast de in alle opzichten indrukwekkende Ella Fitzgerald. Wie zou niet enigszins bedremmeld kijken, gezeten naast de in alle opzichten indrukwekkende Ella Fitzgerald.

Het eerste ding

"When you wake up in the morning, Pooh, said Piglet, "what's the first thing you say to yourself?"
"What's for breakfast?" said Pooh. "What do you say, Piglet?"
"I say, I wonder what's going to happen exciting today?" said Piglet.
Pooh nodded thoughtfully. "It's the same thing," he said.

A.A. Milne (1882-1956), Winnie the Pooh.

De bijen van Parijs

Trouwe lezers weten dat de zaak van de bijen ons na aan het hart ligt. Als het niet goed gaat met de bijen, gaat het vermoedelijk ook niet best met de rest van de schepping. Vandaar dat we bijzonder opgetogen zijn over een bericht in de Figaro Magazine van vorige zaterdag.

Het gaat, vernemen we, uitermate geweldig met de bijen van Parijs. De hoofdstedelijke bijen doen het beter dan hun zusters van de buiten. Die hebben het kwaad omdat boeren massaal koolzaad en zonnebloemen planten en, daarmee samenhangend, nogal overenthousiast hun velden met herbiciden te lijf gaan. In de hoofdstad is het tegenwoordig al bio wat de klok slaat. In de vele parken van Parijs wordt onkruid alleen nog op milieuvriendelijke wijze aangepakt. Het resultaat: de bijen van Parijs zijn sterker, gezonder en productiever dan de buitenbijen.

Zijn er dan bijen in Parijs? Massa's, zo blijkt. Zelfs op het dak van de Opera staan korven opgesteld, net zoals bijvoorbeeld op de daken van het Grand Palais en op het hoofdgebouw van Louis Vuitton, nabij de Pont-Neuf. Vandaag staan er in de Franse hoofdstad zo'n driehonderd korven. Niet slecht, maar veel minder dan halverwege de negentiende eeuw, toen er zo'n 1200 korven werden geteld. Toen hadden massa's Parijzenaars ook een tuintje en werden er perziken geoogst in Montmarte en asperges gestoken in Argenteuil.

Let op: ook dat komt nog terug. De toekomst is aan de stadslandbouw. En aan de bijen, natuurlijk.

Het prentje: Bhramari Devi, Godin van de Zwarte Bijen. Het hebben van een godin voor de bijen -al dan niet van zwarte kleur- strekt bijzonder tot aanbeveling. Goed punt voor onze vrienden de hindoes.

Kale en korte Karels

'k Zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen

'K zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen:
In de afgeknotte top had ik een plank
Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,
Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.

Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,
Zelf in groen licht op wiegelende bank;
Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank
Van kale en korte Karels en Pepijnen.

Zo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:
Mijn wereld ligt in de avondzon; 't wordt laat.
Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.

'K lach om wie zegt, dat ik mijn plicht niet doe;
En, wachtend, schommel ik op rijm en maat:
Nooit heb ik zo, als nu, mijn plicht gedaan.

Uit Johan Andreas der Mouw, pseudoniem Adwaita, (1863-1919), Verzameld Werk.

Pleegzuster Bloedwijn

Alleen wie de afgelopen jaren in absolute afzondering op een boorplatform doorbracht, bestelt in de hippe clubs nog een margherita of een mojito.

Echt bijdetijdse mensen laten zich tegenwoordig een glaasje Pleegzuster Bloedwijn smaken.

Al dan niet met een parasolletje er in.

Juul Kabas ontvoerd

Grote Misdaden der Mensheid: in 1972 werd volkszanger Juul Kabas (prentje) door boze Beerschotsupporters ontvoerd. Kabas had een liedje gemaakt waarin hij de spot dreef met de op dat moment niet zo geweldig presterende ploeg van het Kiel. Voetbal is, zoals die Beerschotsupporters ook vonden, een ernstige zaak.

Wat ons brengt bij het begin van een nieuw voetbalseizoen. Onze jongens werken oefenwedstrijdjes af. Donderdagavond traden ze in het veld tegen het roemruchte Schelle. De ploeg ziet er, zoals wel vaker bij het begin van het seizoen, bijzonder exotisch uit. De voorzitter trok nieuw talent aan, uit alle hoeken van de wereld. Best goede voetballers sommigen. Wel wat heetgebakerd. Tegen Schelle vloog één van de nieuwkomers er al af met een volstrekt vermijdbare rode kaart.

Noem ons sceptisch, noem ons nooit tevreden, maar voorlopig schorten we het oordeel nog even op. Pas als het weer herfst begint te worden en er getraind moet worden in de regen en het veld er weer bijligt alsof er geoefend wordt voor één of andere veldslag uit de Eerste Wereldoorlog: pas dan zullen we zien of de ploeg sterker is geworden. De voorbije jaren hielden immers nogal wat van de exotische aanwinsten het in die omstandigheden voor bekeken.

Maar los daarvan: onze jongens haalden het met 4-2 van het hoger geklasseerde Schelle. Dat, samen met de eerste helft waarin bij momenten goed werd gevoetbald, stemt uiteraard hoopvol.

En hoe liep het nog af met Juul Kabas? Na drie dagen gijzeling en pas nadat hij beloofde een nieuwe single te maken, met daarin deze keer louter fraaie dingen over Beerschot, werd Kabas vrijgelaten.

Voetbal is inderdaad niet om mee te lachen.

Inclusief karaoke-CD

Als de wiedeweerga naar de dichtsbijzijnde Lidl! Deze week kan je daar voor slechts 99,99 euro een ongetwijfeld geweldige conga-set kopen. Met bijgevoegde stemsleutel en inclusief boek en karaoke-CD, lees je in de folder.

Je buren zullen niet weten wat ze horen!

En na luttele uurtjes oefenen kan je gezellig meespelen met Carmen Miranda (prentje): South American Way (filmpje).

Nog eentje? Chica Chica Boom Chic (filmpje). Uit That Night in Rio, uit 1941. De Amerikanen wilden toen het neutrale Brazilië -waar een flinke Duitse kolonie leefde- te vriend houden. Vandaar dit Hollywood-offensief. Ook Donald Duck werd gemobiliseerd. Hier ontdekt hij de samba, in Aquarela do Brasil, een stukje uit Saludos Amigos uit 1942 (filmpje), een animatiefilm specifiek gericht op de tussen de asmogendheden en geallieerden twijfelende Latijns-Amerikaanse landen. De titel -"Hallo vrienden"- zegt genoeg.

In augustus 1942 kozen de Brazilianen de kant van de geallieerden, nadat Duitse onderzeeboten Braziliaanse schepen kelderden. In 1944 zond Brazilië, als enige Zuid-Amerikaanse land, soldaten naar Europa. De Força Expedicionária Brasileira vocht aan de zijde van de Amerikanen in Italië.

Toch weer geweldig interessant om weten allemaal!

Groot Goddelijk Plan

Van heel enge ziekten -cholera, pest, kanker- kan je je, net als van rampen en ongelukken, nog op één of andere manier voorstellen dat gelovigen ze weten in te passen in het Groot Goddelijk Plan. De Allerhoogste schudt plagen en malheuren uit zijn mouw, bijvoorbeeld om ons te straffen of om ons geloof op de proef te stellen. Dat klinkt, met wat goede wil, logisch.

Maar hoe verklaart zo'n gelovige kwalen die hooguit vervelend zijn, waar je niet van dood gaat en die je evenmin daadwerkelijk op één of andere manier hinderen of ziek maken? Hoe plaatst een gelovige hooikoorts in het Groot Goddelijk Plan of winderigheid of het feit dat je steunzolen moet dragen? Wat kan daar de kosmische of transcendentale bedoeling van zijn?

De volgende keer dat de Getuigen van Jehova aanbellen (prentje), toch eens vragen.

Slechte Meisjes, Rokend

Niet voortvertellen, jongens. Maar als je hier klikt kan je kijken naar foto's van Slechte Meisjes die Sigaretten Roken!

Sssst. Mondje toe. Je weet het niet van ons.

Let op de staart

Hoe gevaarlijk is de koe? The New York Times zocht het uit: elk jaar sterven een twintigtal Amerikanen als gevolg van koegerelateerde incidenten en accidenten.

De meeste aan de koe toe te schrijven sterfgevallen zijn evenwel ongelukken. Zo liet een boer het leven nadat "a cow knocked him down and a syringe in his pocket injected him with an antibiotic meant for the cow".

Soms verstaan koe en mens elkaar evenwel verkeerd. Mensen denken dat koeien alleen goedaardige loebassen zijn, die je zomaar kunt benaderen en naar goeddunken smakelijk gras voederen. Niet doen. Het gevaarlijkst is de moederkoe. Als die vreest dat ze haar kalfje kwaad willen doen, laat ze alle redelijkheid varen.

Handig voor stadsmensen is dit artikel, van ene Jack Allbright (The author is professor emeritus of animal science and veterinary medicine, Purdue University, West Lafayette, Ind.), overgenomen uit de Hoard's Dairyman Magazine, Why and how to read a cow or bull.

"Knowing behavior patterns, especially of bulls, may help reduce injuries and might possibly save your life. Reading behavior can also help you improve care", laat Allbright weten. Interessante prentjes ook, die kunnen helpen de nonverbale communicatie van koe en stier te ontcijferen.

Een tip? Let op de staart. "You can get clues to a cow’s mood and condition by observing the tail. When the tail is hanging straight down, the cow is relaxed, grazing, or walking, but when the tail is tucked between the cow’s legs, it means the animal is cold, sick, or frightened. During mating, threat, or investigation, the tail hangs away from the body. When galloping, the tail is held straight out, and a kink can be observed when the animal is in a bucking, playful mood."

Het prentje: The Milk Stall at the North End of the Tilt Yard, St James Park, door W.W. Morris, 1852. Noteer: de staart hangt recht naar beneden. Deze koe voelt zich goed, geen gevaar.

Maira Kalman's blog

Maira Kalman is een Amerikaanse illustratrice die regelmatig in The New Yorker publiceert.

The New Yorker -hier gaan de gedachtenstreepjes open- is vermoedelijk het leukste blad ter wereld. Het trekt zich niets aan van de regels van de tijdschriftmakerij. Het publiceert lange, op geen enkele manier aan de actualiteit gebonden artikels. Je kunt er verhalen lezen en gedichten, of een joernalistiek stuk van tien bladzijden over de zoektocht naar de heetste peper ter wereld of over hoe wiskundigen een stad beleven. Dat soort dingen.

Kenmerkend voor The New Yorker is ook de visuele stijl: de cartoons, die er steeds weer uitzien alsof ze in de jaren veertig werden getekend en die ook altijd op dezelfde mild absurde wijze grappig zijn. En, niet te vergeten, de getekende voorpagina's. En Maira Kalman -hier gaan de gedachtenstreepjes weer dicht- maakt wel eens vaker zo'n voorpagina. Op haar website vind je voorbeelden. Je vindt er trouwens ook andere mooie dingen.

En, hier komt het, sinds kort heeft Kalman ook een blog in The New York Times. De laatste vrijdag van elke maand. Een getekende blog. Vorige vrijdag over grote Amerikaanse uitvinders en uitvindingen (zie prentje: Benjamin Franklin). Mooi en daarenboven ook nog eens leerrijk.

Voortaan elke laatste vrijdag van de maand: Maira Kalman's blog. En ga zeker ook naar de eerdere inzendingen kijken.

Verheugend schouwspel

Met wat slechte wil kan je, bij het aanschouwen van al die elk individueel naar hun eigen hoogst persoonlijke ipods luisterende mensen, tot somberen vervallen. Bestaat er immers een treffender beeld dat het oprukkende individualisme en het verdwijnen van gemeenschapszin kan illustreren dan al die in zichzelf gekeerde, naast elkaar levende mensen?

En meer van dat gejeremieer.

Want wie beter kijkt ziet ook een heel verheugend schouwspel. Op de bus, op de tram, soms zelfs op het voetpad kuierend, zie je mensen die samen een ipod delen. Elk één oortje in, samen naar dezelfde muziek luisterend. Samen commentaar gevend, samen beslissend wanneer het geluidsvolume een stuk de hoogte in mag of wanneer het tijd is voor een nieuw liedje.

Waarmee we willen zeggen: het valt nogal mee met individualisme en gemeenschapszin. Mensen zijn van nature groepsdieren. Die natuur zet je niet zo gauw opzij.

Doe de Hustle

Héhé, weer helemaal terug. Zullen we dat met een dansje vieren?

Er zijn eigenlijk geen geldige redenen om zich niet af en toe aan The Hustle te wagen.

Allerhande in vreemdsoortige jaren zeventig kledij gestoken figuren geven zo meteen het voorbeeld. En dat doen ze op, the one and only Van McCoy and the Soul City Symphony 's Do The Hustle (filmpje).

Wie denkt, dat lukt mij nooit: hier The Hustle aanschouwelijk gedemonstreerd (filmpje). En als ook dat nog te hoog gegrepen is, is er altijd nog de mogelijkheid van een Hustle-kamp, op de Filipijnen (filmpje).

Doe de hustle!

Geacht publiek

Geacht publiek,

we hebben de eer U mee te delen dat we er enige tijd niet zullen zijn. We zijn naar de Warme Landen. We hopen van U kortelings hetzelfde.

Een welgemeend toedeloe,

pst.

(Het prentje: Georges Déon, Jeune Joueur, z.j.)

Zijn eigen vriendelijke zelf

"During his sad last years of exile, Oscar Wilde was staying in Paris when he dined with the symbolist writer Maurice Maeterlinck and his 'wonderful mistress', Georgette Leblanc. The author of Pelléas et Mélisande, somewhat implausibly dubbed 'the Belgian Shakespeare' by Octave Mirbeau, lived with Leblanc, the great soprano of the Opera Comique and creator of several of Massenet's roles, at their 'lovely little house' near the Bois de Boulogne, and had abandoned writing, or so Wilde told a friend. 'He only thinks of making life sane and healthy, and freeing the soul from the trammels of culture. Art seems to him now a malady. He rests his hope of humanity on the Bicycle."

Geoffrey Wheatcroft. Le Tour. A history of the Tour de France, Londen, 2003.

Dat waren we een beetje vergeten: toen bij het begin van de vorige eeuw de fiets zijn opwachting maakte, werd er, door mensen die over dat soort dingen nadenken, nogal wat van verwacht. Dankzij de fiets zouden de afstanden verdwijnen, zouden de dorpen uit hun geografisch isolement worden gehaald, zouden de mensen elkaar leren kennen en begrijpen, en zou er, voor je het wist, eeuwigdurende vrede en vriendschap tussen de naties ontstaan.

Met die vrede en vrienschap tussen de naties is het nog niet helemaal goed gekomen. Maar van de fiets kan je, in tegenstelling tot ongeveer alle andere uitvindingen en technologische ontdekkingen, honderd jaar later nog altijd niets slechts zeggen. Ongeveer elke andere in aanvang fel bejubelde nieuwe techniek bleek in de kortste keren, hetzij onvermoede en bijzonder negatieve neveneffecten te veroorzaken, hetzij gebruikt te kunnen worden om precies het tegenovergestelde van vrede en vriendschap tussen de volkeren te bevorderen.

De fiets niet. De fiets bleef zijn eigen vriendelijke zelf.

Denk daar dezer dagen, terwijl de renners van de Ronde van Frankrijk door berg en dal snellen, maar eens over na. Een bijzonder interessant boek overigens, die Le Tour van de Britse journalist Geoffrey Wheatcroft. Aan de hand van de Ronde krijg je een nogal eigenzinnige culturele geschiedenis van Frankrijk en van twintigste eeuws Europa.

Leuker dan nog maar eens een geschiedenisloze etappe die in een massasprint eindigt.

(Het prentje: een brave ziel, Jean-Pierre Cardona, maakt met plastic rennertjes heuse dioramas. Hier: Louison Bobet op training, achter de moto.)

Beatkelder

Dit, jonge lezertjes, zijn de broers Riem en Ruud de Wolff, alias The Blue Diamonds, en die hadden in 1960 een wereldhit met Ramona (filmpje).

Eén van de prettigere neveneffecten van het Nederlandse kolonialisme was de indorock. In de vroege jaren zestig had je overal in Nederland waar mensen uit het vroegere Nederlands Indië waren neergestreken, gitaargroepjes. Terwijl het autochtone bevolkingsdeel nog enigszins sceptisch tegen het rockgeweld aankeek, gingen de jongens en meisjes met Indische roots onmiddellijk overstag. Geïnspireerd door, bijvoorbeeld, The Ventures en Cliff Richard & The Shadows, maakten ze hetzij zeer melodieuze instrumentale rock, hetzij liedjes met bijzonder fijn geharmonieerde stemmen. En het bijzonderste was: die indorock vond ook gretige afname in het buitenland.

Eén van die indorockgroepjes waren de Tielman Brothers, die vooral in Duitsland succes hadden. En daar verbleven ook de Beatles. George Harrison was bijzonder onder de indruk van het gitaarwerk van Andy Tielman. George maakte zich het typische tokkelgeluid en de kenmerkende afterbeat eigen, die de indorockers uit de Indonesische muziek in hun liedjes binnensmokkelden (filmpje: Black Eyes). Paul Mc Cartney verklaarde later dan weer dat de Beatles hun podiumact van de Tielman Brothers hadden afgekeken.

Indorock: dringend aan herwaardering toe. Meer vind je hier en hier.

Overigens, als ze het filmpje van Ramona bekijken worden jongere lezers ook nog op een ander fenomeen attent gemaakt: dat van de beatkelder. In de vroege jaren zestig had elke zichzelf respecterende stad één of meerdere beatkelders. Daar traden beatgroepjes op, te midden van met vissersnetten versierde muren en tafeltjes met daarop artistiek druipende kaarsen in lege wijnflessen.

Ja, jongens, ook oma en opa hebben ooit lol gehad. Als je goed kijkt zie je ze misschien tussen het publiek zitten!

Een goed mens

Deze haalden we uit de NRC van vrijdag (10.07.09). André Westra uit Haarlem verzamelt documenten die mensen op de trein laten liggen. En vervolgens doet hij er iets moois mee. En dan laat hij ze weer vrij.

André Westra is in het dagelijkse leven communicatieadviseur, maar in zijn vrije tijd uitgever. Westra is kapitein van uitgeverij Tanker Boot. In die laatste hoedanigheid nam hij al twee vondelingetjes onder handen. Een achteloos op de trein achtergelaten stuk van de milieudiensten van de gemeente Alphen-Chaam ("Ten gunste van struweelontwikkeling": boven) en de eveneens op de trein verloren gelegde verkoopsinstructies voor aankomende NRC-venters ("Krantje Kopen?": onder).


Niemendalletjes. Niet voor de eeuwigheid bestemd. Maar dankzij Tanker Boot werden lelijke eendjes begeerlijke zwanen. De op de trein vergeten vergadernota's en verkoopinstructies kregen een nieuw leven. Westra gaf ze schitterend vorm en maakte er mooie boekjes van, die hij vervolgens, geheel in stijl, opnieuw verspreidt via de trein: hij laat ze achter waar hij ze in hun oorspronkelijke staat vond. Maar wie wil kan ook een exemplaar bestellen op de site van Tanker Boot.

André Westra is een goed mens.

Uiteindelijk

Uiteindelijk staat alle dichten stil.
Wanneer
het lijdend voorwerp, onderwerp geworden,
niet meer handelen, vervoegen wil

Wanneer de tijdnood dringt
en het geweld dit leven op de knieën dwingt

Wanneer de dagen zich verschuilen
De angst niet meer ontwaakt
(het samenwakend slapen
geen haast meer maakt)

Staan in de woorden de gedachten stil.

Wij worden omgeroepen en gezocht:

‘Ver-moe-de-lijk va-ren-de...
Zich met spoed naar huis
te be-ge-ven... Toe-stand
zeer ern-stig... O-ver-komst
dring-end ge-wenst...’

De onbegonnen reis die aan beraad
het hand en toe-val overlaat

Het visum oneindig verlengd
tot in de laatste magere jaren,

baart waanzicht, welgeteld. Een vijand
onverlaat, die overloopt,

en elke hartstocht stil. Verschaald.

uit Simon Vinkenoog, Heren Zeventien, 1953.

Goed een week geleden wensten we Simon Vinkenoog, toen geweldig voorspoedig herstellend van een chrirugische ingreep, nog een vrolijke volgende eenentachtig jaar toe.

Het heeft niet mogen zijn. Simon Vinkenoog, 1928-2009.

Zomerlijstje

Bijna vakantie. En wat nemen we, behalve een zwembroek, nog mee?
Zonnecrème.
Inderdaad. En wat nog?
Een zonnebril.
Ja, ja. Natuurlijk. Maar daar zijn de mensen niet zo geweldig in geïnteresseerd. Eigenlijk is het juiste antwoord...
Ik weet het! Een ... zonnehoed!
Ach, hou op. Boeken! Ik bedoel: welke boeken nemen we mee. Tijd voor het jaarlijkse zomerlijstje.
Zeg dat dan meteen.
Zal ik nu doen.

De (voorlopige) lange lijst waaruit de definitieve keuze wordt gemaakt:

Michael Chabon, Wonder Boys. Tot hiertoe altijd prijs met Chabon (meer).
Mikhail Bulgakov, The Master and Margerita. Verwachten we wel wat van (meer).
Junot Diaz, The Brief Wondrous Life of Oscar Wao. Spreekt tot de verbeelding (meer).
Stéphane Audeguy, Fils unique. Over de vergeten, liederlijke broer van Rousseau (meer).
David Edmonds and John Eidinow, Rousseau's Dog: Two Great Thinkers at War in the Age of Enlightenment. Rousseau versus Hume: benieuwd wie wint! (meer)
Fred Vargas, Dans les bois éternels. Inspecteur Adamsberg lost het (vermoedelijk) op (meer).
Philipp Blom, To Have and to Hold: An Intimate History of Collectors and Collecting. Geschiedenis van het verzamelen (meer).
Leo Nikolaj Tolstoj, Kindertijd, Jeugdjaren en Jongelingschap. Hoe het allemaal begon (meer).
Simon Winchester, Bomb, Book and Compass: Joseph Needham and the Great Secrets of China. Biografie van avontuurlijk wetenschapper (meer).
Dashiell Hammett, The Thin Man. Oude liefde roest niet (meer).
Orlando Figes, Natascha's Dance. A Cultural History of Russia. Russische geschiedenis: altijd wat te beleven (meer).
Jonathan Dimbleby, Russia: A Journey to the Heart of a land and Its people. Rusland vandaag: ook nooit saai (meer).
Jo Soares, Elémentaire, ma chère Sarah. Sherlock Holmes in Brazilië (meer)

Wie nog goede tips heeft, laat komen. Maar wacht niet te lang. Onze valies is bijna gepakt.

Volkshalle

"Vanaf 1937 stond er in een zorgvuldig afgesloten en bewaakte expositieruimte van de Berlijnse kunstacademie een dertig meter lange maquette van een reusachtige weg die een as vormde door het centrum van Berlijn. Halverwege deze weg bevond zich een gigantisch congrescentrum, de Volkshalle. Het ontwerp was gebaseerd op een schets die Hitler halverwege de jaren twintig zelf had getekend. Hij liet een veilige gang bouwen van de Rijkskanselarij naar de ruimte waarin de maquette stond en 's avonds liep hij vaak, bijgelicht door een zaklantaarn, met gasten naar de maquette om hun te tonen hoe het nieuwe Berlijn eruit zou gaan zien. Op een bepaald punt langs de 120 meter brede weg -welbewust zo ontworpen dat hij een derde breder zou zijn dan de Champs Elysées- zou 's werelds grootste triomfboog verschijnen, een monument ter herdenking van de in de Eerste Wereldoorlog gevallen Duitse soldaten, wier 1.8 miljoen namen in graniet gebeiteld op de 117 meter hoge muren zouden prijken. De Volkshalle vormde het belangrijkste onderdeel van de maquette: de reusachtige vergaderruimte zou plaatsbieden aan 200.000 personen en daarmee de grootste zaal ter wereld worden. De koepel zou een doorsnede van 250 en een hoogte van 74 meter krijgen, waardoor hij zeven keer zo groot zou uitvallen als die van de Sint-Pieters in Rome.

Toen de oorlog uitbrak werd de Volkshalle uitgesteld om de bouw na de eindoverwinning te laten uitvoeren door een leger van 3 miljoen buitenlandse dwangarbeiders. De maquette in Berlijn is in 1945 verdwenen: geplunderd of verbrand."

Richard Overy, Dictators. Hitlers Duitsland, Stalins Rusland, De Bezige Bij, Amsterdam, 2005.